October 18, 2019

July 8, 2019

Please reload

Recent Posts

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Featured Posts

Gardeners Game 1.1

July 13, 2017

 

 

Het essay ‘De sociale wederopbouw van Rotterdam’ gaat over perspectief en principes. Het probeert inzichtelijk te maken hoe we vanuit een basisidee een aanpak in de praktijk ontwikkeld hebben. Het eindigde met de uitnodiging de Gardeners Game* te spelen. In dit essay* zal ik proberen het idee achter de Gardeners Game uit te leggen en hoe we die inzetten voor de ontwikkeling van groene kindvriendelijke wijken.

 

Wij zien inmiddels de maatschappelijke discussie over de ‘groeiende tweedeling’ en ‘achterstandswijken’ vastlopen in patstellingen met ter linkerzijde de ‘zachten’ en ter rechterzijde de ‘harden’. Het gaat altijd over problemen die we ‘moeten oplossen’.

Oplossen lukt linksom of rechtsom met wisselend succes, maar vaak tegen een hoge prijs en het effect is van korte duur. Geld weg, project weg, is eerder regel dan uitzondering.

 

Hoe minder de huidige aanpak werkt des te groter de roep om extremere strategieën om er ‘iets’ aan te doen. Dit is ter rechterzijde een strengere aanpak, meer eigen verantwoordelijkheid en ter linkerzijde meer geld voor zorg, onderwijs en  armoedebestrijding. Een snelle en effectieve transitie richting de participatiesamenleving wordt door de patstellingen geblokkeerd. Te meer daar onduidelijk blijft hoe we de gewenste participatiesamenleving kunnen vormgeven.

Bestuurders en beleidsmakers blijven ondanks de roep om ‘mee te spelen’ meestal in hun oude rol hangen. Dit is de impasse waar we nu als samenleving in vastzitten, terug kan niet meer en vooruit is lastig, want onzeker…

 

Het idee dat door een andere benadering ‘problemen’ vanzelf oplossen en in ‘kansen’ veranderen en dus ook kostenposten in investeringen staat haaks op de intuïtieve reactie van bestuurders en beleidsmakers. Men heeft een beleving van ‘grote problemen’ en ‘problemen die vanzelf oplossen’! Ra ra hoe kan dat?

Toch is dit geen vreemde redenatie, het is al sinds jaar en dag de basis van onze traditionele stadsontwikkeling. De redenatie is hier: zorg voor goede infrastructuur en stimuleer economische ontwikkeling. Hieruit volgt als vanzelf dat mensen meer gaan verdienen en voîla: problemen lossen op.

De huidige stad kent een nieuwe realiteit, waarin de oude aanpak niet meer zaligmakend is. Inmiddels zijn sociale factoren vele malen belangrijker in een stad. De stad heeft zich gesplitst in mensen die wel mee kunnen komen en mensen die niet mee kunnen komen en waar dus eigenlijk geen plek voor is.

Alle actoren (fysiek, sociaal en mentaal) dienen integraal benaderd en geoptimaliseerd te worden in de directe leefomgeving van mensen (huis, straat, wijk). Een beetje zoals de ‘fysieke stad’ zich ontwikkelde vorige eeuw, ligt nu de winst in het ontwikkelen van de ‘sociale ecologische stad’ en natuurlijk heeft dat gevolgen voor de ‘fysieke stad’.

 

Overheidstaken als onderwijs, zorg en welzijn, handhaving en onderhoud publiek domein dienen op wijkniveau participatief te worden uitgevoerd. Dit is heel goed mogelijk als je het als een samenspel van rollen en belangen benaderd. Dit is een trendbreuk met de huidige onderhoud en zorgpraktijk die steunt nog vooral op controle en efficiency, waar vertrouwen en verbinding nodig zijn. Die laatste kwaliteiten zijn immers nodig voor een effectieve integrale en participatieve wijkpraktijk. Want wie controleert wie?

 

De burger krijgt meer te zeggen, maar wordt ook gestimuleerd te participeren. Het