October 18, 2019

July 8, 2019

Please reload

Recent Posts

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Featured Posts

De Hanze Route: Een nieuw handelingsperspectief in de ruimtelijke ordening.

March 30, 2018

 

 

Nederland is bestuurlijk in transitie. Het gaat hier om een decentralisatie van taken richting gemeenten en integrale benadering van voorheen gescheiden domeinen. Dit heeft consequenties op alle niveau, micro, meso en macro. Het is een transitie afgedwongen door de maatschappelijke roep om verandering richting circulaire economie en inclusieve steden.

Bestuurlijk is het momenteel de grootste uitdaging deze complexe operatie op een soepele en effectieve wijze uit te voeren. Tot nog toe zijn vooral oude systemen afgebroken/afgebouwd en is de nieuwvorming nog divers en weinig samenhangend. Dit is een nieuwe realiteit waarbij de traditionele klassieke complexiteit van een stad, opgebouwd uit huizen, bedrijven, kantoren, infrastructuur en groen, onderdeel is geworden van een nog hogere orde van complexiteit, die we nog niet hebben verbonden met stadsontwikkeling: onze eigen complexiteit.

Het begrip ‘inclusieve stad’ dat momenteel opmars doet binnen de stadsontwikkeling omvat beide complexe systemen, maar heeft nog geen handelingsperspectief, dat dit integraal benaderd.  Als je zoekt op internet vind je vele definities en bestaat het begrip los van elkaar (!) zowel in het sociale als het fysieke domein van de stadsontwikkeling.

Nu de crisis over lijkt zijn de oude verdienmodellen weer uit de kast getrokken en blijken zowel ongewenst als ongeschikt te zijn. Levende systemen (mensen en ecologie) groeien in complexiteit en dat gaat niet lineair maar met crisis, afbraak en nieuwvorming. Onze evolutie is hiervan het beste bewijs, maar ook processen binnen de economie, cultuur, politiek, gezondheidszorg of stedenbouw volgen dezelfde ‘natuurlijke wetten’. Dus een crisis is een breuk met het verleden en zorgt er juist voor dat complexe inclusieve systemen (steden) veranderen en kunnen doorgroeien.

Het gehele systeem ‘stad’ met alles erop en erin (ook objectieve onderzoekers!) is ook feitelijk een samenhangend geheel. Als je deze complexiteit tracht te versimpelen wordt je er langzaam in opgenomen, dit is de reden dat verdienmodellen of regelgeving na verloop minder goed gaan werken. Iedere interventie zal na verloop van tijd zijn effectiviteit verliezen. Dit is dan ook wat we waarnemen in de praktijk, als we naar de geschiedenis van steden kijken. Steden groeien, bloeien, gaan ten onder en er komen weer nieuwe. Maar inmiddels leeft het grootste deel van de mensen in steden en die trend zet door. In feite is de stad de nieuwe tophabitat voor de moderne mens maar ook voor de natuur en hoe leven we zo prettig mogelijk samen met het platteland.  Dat zijn de vragen die er toe doen, als het gaat om de toekomst.

Zaken die vroeger goed werkten doen dat dus niet meer, maar worden desondanks voortgezet omdat er geen ‘alternatieven’ zijn. Zo ontstaan er steeds meer absurditeiten in het systeem en dit maakt het ongeloofwaardiger. Een crisis ontstaat en dit proces geeft uiteindelijk ruimte aan het nieuwe systeem. Dit kan geleidelijk of met een klap, op dit punt toont de geschiedenis een caleidoscopisch beeld van stedelijke ontwikkeling.

We hebben deze menselijke complexiteit nooit in onze ruimtelijke ontwikkelingsmodellen meegenomen. Dit is bijvoorbeeld te merken aan uitspraken rondom klimaat of voedselprobleem zoals: 'De techniek is er klaar voor… maar het probleem is het menselijk gedrag'. Mensen doen niet wat ‘we’ willen is de boodschap. Dit is vanuit een inclusief perspectief een absurde uitspraak omdat ‘we’ allemaal mensen zijn, maar hier een exclusief onderscheid wordt gemaakt voor mensen die weten wat goed voor ‘ons’ is.

Deze tweedeling (wetenden en niet-wetenden) is zichtbaar en voelbaar in alle geledingen van onze samenleving. De onvrede en kritiek heeft een gemene deler; onmenselijkheid (onrechtvaardigheid) van het systeem. De oplossing is dan ook logischerwijs te vinden in een herijking en transitie van dit systeem. Aangrijpingspunten zijn te vinden in de simpele alledaagse interactie tussen mensen en deze te verbinden met de dagelijkse onderhoud en zorgpraktijk.

Een samenwerkingsbasis wordt gedefinieerd door een heldere concrete doelstelling, die iedereen snapt en waar iedereen het mee eens is. Zo ontstaat er een algemeen en verbindend werkveld. Creatief Beheer heeft in 2002 de onderhoudspraktijk in de wijk gekozen als deze basis met als doelstelling deze zo om te vormen dat het gezondheid van bewoners ten goede komt. Op deze manier hebben ‘we’ in 15 jaar een effectieve aanpak ontwikkeld die werkt met een nieuwe beroepsgroep en gezonde participatietrajecten. ‘Alles’ in een stad heeft immers onderhoud en zorg (aandacht) nodig. Dit is een altijd en overal aanwezig dynamisch domein waarop gezonde productieve interactie kan groeien en bloeien met als resultaat