October 18, 2019

July 8, 2019

Please reload

Recent Posts

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Featured Posts

Hoofdstuk 1 Mens en Wereldbeeld

December 13, 2018

 

Het eerste hoofdstuk van Het Handboek van de Tuinman(m/v) gaat over ons mens en wereldbeeld. Onze manier van kijken en doen bepaalt wat we zien. Maar bepaalt ook wat problemen zijn en wat de bijbehorende oplossingen zouden kunnen zijn. Dit is een voorpublicatie van het hoofdstuk in conceptfase bedoeld voor reflectie en feedback. Heb hier gekozen om het onderwerp te benaderen met een verzameling aforismen, die een aspect belichten, maar ook op zichzelf staan. Je zou ze lukraak moeten kunnen lezen...

 

De complexe mens

Om de problemen van heden ten dage op te lossen zullen we met andere ogen naar onszelf en de waarheid moeten kijken. ‘Nieuwe ogen’ van een ‘nieuwe mens’, die bestaat zonder ‘absolute waarheid’, maar de waarheid zelf vormgeeft.

In mijn beleving wordt het ‘nieuwe mensbeeld’ een complex open verbonden mensbeeld. Een positie in tijd en ruimte en een universum tegelijkertijd. Het is een eenheid van fysiologische, psychologische, sociologische en ecologische complexiteit en dat is iets heel anders dan hoe we onszelf nu zien; als een mens met een lichaam en geest. Het voortschrijdend inzicht binnen de wetenschap heeft er voor gezorgd dat oude zienswijzen ontkracht zijn. Met andere woorden dit zijn geen goede modellen meer om onze wereld te begrijpen. In dit eerste hoofdstuk zal ik deze nieuwe wetenschappelijke inzichten beschrijven en de consequenties schetsen in ons dagelijks leven.

 

De mens spreekt voor zich

Dit alles spreekt min of meer voor zich en alles wat voor zich spreekt is vanzelfsprekend. Tegelijkertijd op hetzelfde moment dus zijn die dingen die voor zich spreken nu juist een probleem. Wat voor de ene mens voor zich spreekt, doet dat voor de ander totaal niet. De ‘nieuwe mens’ zal op een zeker moment voor zich spreken, maar zo ver zijn we nog lang niet. Vooralsnog spreekt de ‘oude mens’ met luide dwingende stem ook al verliezen de argumenten overtuigingskracht. De ‘nieuwe mens’ spreekt op zachte maar overtuigende toon. Het schreeuwen zal verstommen en deze stem gehoord worden.

 

Waarnemende wezens

Wij mensen zijn waarnemende wezens die bewust zijn van onszelf en onze omgeving. Echter wat we waarnemen, waar we ons van bewust zijn, hoe we dit interpreteren en wat we er vervolgens mee doen hangt af van het persoonlijke perspectief waarmee wordt gekeken. Dit verschilt per groep, per individu en heeft te maken met wie je omgaat, wat je geleerd hebt.

Dit perspectief bepaald grotendeels hoe we de wereld en onszelf zien. Dit perspectief hebben we geleerd op school en is nodig om te kunnen samen leven en werken. Het is de manier om als samenleving vanuit gedeelde waarden en doelstellingen te groeien en te bloeien. Echter perspectieven verouderen en raken uitgewerkt. De werkelijkheid ontglipt ze als het ware. Er komen nieuwe inzichten op het toneel. Dit is wat de geschiedenis ons leert. Verandering en vernieuwing komt voort uit een nieuw perspectief en gaat gepaard met de nodige conflicten over juist dit nieuwe perspectief met het oude. Nu is dat het klimaatprobleem dat onze lineaire manier van kijken uitdaagt. Alles heeft met elkaar te maken en vooruitgang is geen vooruitgang als je roofbouw pleegt. Zo ook de introductie van het begrip nepnieuws. Objectief gezien is alles nepnieuws. Nieuws is per definitie een reductie en interpretatie van feitelijkheden. Het oude perspectief ziet alleen de oude werkelijkheid en niet de nieuwe waar de oplossingsrichting zich bevindt. Voor nieuwe oplossingen heb je een nieuw perspectief nodig. Anders vind je ze simpelweg niet.

.

Objectiviteit is een nuttige illusie

Objectiviteit is een idealisatie van een observatie waarbij de waarnemer neutraal is en de observatie niet beïnvloed. Niemand kan natuurlijk echt neutraal zijn, want alles is met elkaar verbonden. Objectiviteit gaat over reproduceerbaarheid en universaliteit. Een geïsoleerde waarnemer zonder referentie zou geen enkele betekenis ontwaren in de wereld om hem heen. Het ene is gerelateerd aan het andere anders kan het niet in dezelfde ruimte bestaan.

Dit is de klassieke wetenschappelijke weg van een subjectief individu dat een object observeert. Wat de wetenschap doet is zoveel mogelijk subjectieve factoren (lees: individuele interpretaties) wegnemen om een zo objectief mogelijk oordeel te vellen. Dat leren we op school en heeft goed gewerkt.

 

Wat we niet zien

Door het perspectief worden een heleboel gevoelens, ideeën en intuïties genegeerd en anderen juist gezien en versterkt. De rigide reproduceerbare onderzoeksregels om ware uitspraken te doen over de werkelijkheid s