October 18, 2019

July 8, 2019

Please reload

Recent Posts

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Featured Posts

We hebben geen kwantumcomputer nodig, we zijn een kwantumcomputer

June 26, 2018

 

We hebben een kwantumbrein, dus laten we ons ook kwantum gedragen. Dit kan de conclusie van dit essay zijn. In de kwantumwereld kan een conclusie ook eerst komen en dan de redenatie erheen. Maakt niet uit voor een kwantumcomputer. De Kwantummechanica is het best bewezen en minst begrepen wetenschappelijke model van onze realiteit en het stelt dat alles met elkaar verbonden is. Laten we dat dus aannemen als we naar onze alledaagse werkelijkheid kijken, want waarom zou die zich niet ook kwantum gedragen. Dat heeft er alle schijn van, alle transitietheorieën en klimaatmodellen beschrijven kwantumsystemen met kwantumformules.

Een tijdje terug introduceerde ik de kwantumbril waarmee je ‘niet-lineair’ naar de wereld kijkt en dus andere verbindingen ziet dan met een klassieke bril (de bril die we gewend zijn).

Als we de kwantumbril gebruiken om naar ons huidige mens- en wereldbeeld te kijken zien we meteen dat dat twee polen van hetzelfde zijn. Alles wat we met ons brein doen en wat het brein met ons doet is realiteit. Ons brein is met alles verbonden, zoals het hoort in een kwantumuniversum. De buiten- en binnen wereld zijn verstrengeld tot een geheel dat we beleven via onze waarneming en acties. We hebben een gescheiden waarneming van onszelf en van de buitenwereld en dat maakt ons tot een individueel mens. Het voelt alsof we naar buiten en binnen kunnen kijken. Maar in een kwantumwereld komen gedachten net zo voorbij als vogels, het is maar waar je je aandacht op richt. In een kwantumwereld zijn we niet meer dan waarnemende posities in een oneindig verbonden structuur. Ons lichaam en geest zijn hiervan oorzaak en gevolg. Je kan ook stellen dat we bestaan in alles wat we kennen en niet kennen. To be or not to be enzovoort. Het enige dat we nooit zullen vinden is dat wat we niet kunnen kennen en die grenzen zijn we aan het bereiken, maar wie weet.

Het echte concrete en tastbare dat binnen ons bereik ligt is onze relatie met elkaar en de buitenwereld. Wij mensen behoren tot dezelfde DNA structuur en zijn direct verbonden via afstamming en gedrag. Ons DNA kiest bijvoorbeeld in 0,2 sec een partner, we horen de frequenties van de moleculen in onze neus en ervaren dat als reuk. We zijn in feite organische kwantumcomputers, net als planten die met hun bladgroen via kwantumeffecten energie vangen waar wij weer van leven.

Dit roept de vraag op waartoe hebben we dan kwantumcomputers nodig ? Het antwoord ligt wat mij betreft in dezelfde lijn als bijvoorbeeld genmanipulatie, of al het overige wat we doen binnen de wetenschap om ons kwantumsysteem (onszelf en de wereld) te leren kennen en verbeteren. Dit antwoord geeft dan ook meteen de beperking aan van ons klassieke lineaire-oorzaak-gevolg denken en het zoeken naar een onderliggend mechanisme. Dat kan dus niet meer in de kwantumfysica. Er zijn altijd meer oorzaken, er is altijd een vlinder, die een storm veroorzaakt. De uitkomst is ten alle tijden slechts uit te